ସୁନ୍ଦରି ତରୁଣୀ ଜଣେ
ଦେଖି ତାକୁ ଦୂରୁ ପଲକ ପଡେନି
ନିସ୍ତବ୍ଧ ମୁଁ ସେଇକ୍ଷଣେ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିର ତୋଫା ଜହ୍ନ ପରି
ନୀରବରେ ଚାଲୁଥିଲା
ଗୁଣୁ ଗୁଣୁ କରି ଗାଉଥିଲା ଗୀତ
ଦୂରରୁ ଯେ ଶୁଭୁଥିଲା
ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଥିଲା ତା ଗହରିଆ କେଶ
ଢେଉ ଭାଙ୍ଗେ ପବନରେ
ଧିରେ ଧିରେ ବଢେ ଛାତିର ସ୍ପନ୍ଦନ
ଭୟ କିଆଁ ଉଙ୍କିମାରେ
ଡାକିନେଉଥିଲା ତା ସାଥିରେ ମୋତେ
ଅଜଣା ରାଇଜେ କାହିଁ
ହେଲେ ମୋ ବିବେକ ଧରି ମୋର ହାତ
ମନାକଲା ଯିବାପାଇଁ
ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା ଡର
ମନେ ଅସଜଡା ପ୍ରଶ୍ନ
ହେଲେ କିଏ ସେଇ ଅନାମିକା ନାରୀ
ହୃଦୟେ ଛାପିଲା ଚିହ୍ନ
No comments:
Post a Comment