ଶିଶୁ

କଅଁଳ ବୟସ କୋମଳ ପାଦରେ 

ଗୁରୁଜନ ହାତ ଧରି 

ଦେଖେ ସେ ଦୂନିଆ ତା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚକ୍ଷୁରେ 

ମନ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି 

ଟିକି ହୃଦୟ ତା ଜାଣି ନ ପାରଇ 

ସୁଖ ଦୁଃଖ ବଡ ସାନ 

ତୂନି ଅଧରରେ ଭରି ଦିଏ ତାର 

ଖିଲି ଖିଲି ହସ ମାନ

ଆସନ୍ତା କାଲିର ଉଦୟ ସୂରୁଜ 

ଆଜିର ସେ ଫୁଲ କଢି

ସଭିଙ୍କ ଆଦର ସ୍ନେହ ମିଳୁ ତାକୁ

ଆଗକୁ ସେ ଯାଉ ବଢି 

ନାରୀ ସମସ୍ୟା

ନାରୀ କୁ ସମ୍ମାନ ଖାଲି ଧୂଆଁ ବାଣ 

ହୀନ ଏ ମଣିଷ ଜାତି

କେବେ ହେବ ଆଉ ନାରୀଟି ସ୍ବାଧୀନ

ବଦଳିବ ଏ ପ୍ରବୃତ୍ତି

ବିଚଳିତ କରେ ସାରା ସମାଜକୁ

ଘଟଣା ଏମିତି ଘଟେ

କାହା ପାଇଁ ଆଜି ନାରୀ ଭୋଗେ କଷ୍ଟ

ଭୁଲ କଣ ତାର ଅଟେ?

ଦ୍ବନ୍ଦ ଭରା ମନେ ଚାଲେ ସେ ଆଗକୁ

ବିଶ୍ବାସ ହେଲାଣି ଦୁର

ନିଜ ପରିବାରର ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡି ଲେ 

ଦୂନିଆ ଲାଗେ ଜହର 

ବାରମ୍ବାର ବଢେ ଅନ୍ୟାୟ ତା ପ୍ରତି

ନିର୍ବାକ ଆଜି ଏ ଜନ

କିଛି ଦିନ ଚାଲେ ରାଜନୀତି ପୁଣି 

ଲିଭିଯାଏ ସେଇ ଚିହ୍ନ

କେବେ ଜନ୍ମଦାତ୍ରି କେବେ ସେ ଭଗିନୀ

କେବେ ପତ୍ନୀ ରୂପ ନେଇ

ନିଜ ହାତେ ଗଢେ ଏ ସୁନା ସଂସାର

ତା ପରି ଆଉ କେ ନାହିଁ 

ମାନସିକତାର ଘଟିଛି ବିକୃତି 

ବିବେକ ଗଲାଣି ହଜି

ମଣିଷପଣିଆ ବୁଡିଗଲା କାହୁଁ 

ଖୋଜିଲେ ମିଳେନି ଆଜି 

ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜା ପାଉଥାନ୍ତି  ଦେବୀ

ବାସ୍ତବ ନାରୀକୁ ଧୋକା

ନିଜ ପରିବାର ନାରୀ ଯେ ସମ୍ମାନ 

ପର ଘର ଝିଅ ମୌକା 

କେତେ ଦିନ ଆଉ ଚାଲିବ ଏମିତି 

ମଣିଷର ହୀନ ଭାବ

ବେଳ ଥାଉ ଥାଉ ସୁଧୁରି ଯାଅ ରେ 

ହେ ନର ରୂପୀ ଦାନବ