ସହରୀ

କେମିତି କା ଯୁଗ ହେଲା
ବାପ ଘୁରି ବୁଲେ ଘର ଘର ଏଠି
ପୁଅ ଧରି ବୁଲେ ଲୈଲା

ପାଳିନାଳି ଯିଏ ବଡ କରିଥିଲେ
ସିଏ ହେଲେ ଆଜି ପର
କାଲି ଆସି ଥିବା କନିଆଁ ଖଣ୍ଡକ
ହୋଇଯାଏ ଆପଣାର

ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ଏଠି ପୁଅ ଛାଡି ଯାଏ
ମା ହୁଏ ହତାଦର
ସେଇ ମା ଦିନେ ବଡ କରିଥିଲା
ଭୁଲି ତା ନିଜ ଉଦର

ବାପ ଯେ ତାହାର ଦେଖିଥିଲା ସ୍ବପ୍ନ
ଶାନ୍ତି ରେ କଟିବ ତା ବୃଦ୍ଧକାଳ
ପୁଅ ତାର ଆଜି ମୁଁହ ମୋଡିଦିଏ
କହେ ନିଜ କଥା ନିଜେ ସମ୍ଭାଳ

ଭାଇ ଭଉଣୀ ଯେ ଅଚିହ୍ନା ଲାଗନ୍ତି
ପରିବାର ଲାଗେ ବିଷ
ମନେ ଥାଏ ଭରି କେମିତି ଦେଖିବି
ନିଜ ପିଲାଛୁଆ ହସ

ଗାଁ ଗଣ୍ଡା ପାଇଁ ସମୟ ତ ନାହିଁ
ସେ ଆଜି ସହର ମୁହାଁ
ସାଇ ପଡିଶା ଯେ ହେଲେ ସାତ ପର
ପରଦେଶ ତାର ସାହା

ନିଜ ଜନ୍ମ ମାଟି ଚାହିଁଛି ଲେଉଟି
ହେଲେ କୁହେ ସେ ଗାଉଁଲି
ଭୁଲି ଗଲା କି ସେ ଗାଁ ରେ ଜନମ
ଏନ୍ତୁଡି ତା ଥିଲା ବୋଲି

କେମିତି ଭୁଲିଲା ଗାଁ ଚାଟଶାଳୀ
ରଜ ପର୍ବ ର କବାଡି
ଭୁଲି ଗଲା କି ସେ ଗୁଣ୍ଡି ବୁଢୀ ଗପ
ଶଶୀ ସାର୍ ଙ୍କ ବାଡି

ମନେ ନାହିଁ ତାର ଗାଁ ଆମ୍ବ ତୋଟା
ପୋଖରୀ ର ମାଛଧରା
ଅବା ଭୁଲି ଗଲା ଗାଁ ର ଗହୀର
ଖରାଦିନ ନଇ ପହଁରା

ଗାଁ ଯାନିଯାତ ଗାଁ ର ସଂଗାତ
ମନେ ପଡନ୍ତିନି ଅବା ଜାଣି ସେ ଅଜଣା
ବୋଧେ ଭୁଲିଗଲା ମନେ ରଖିଥିଲା
ଭଉଣୀ ରାକ୍ଷୀ ପାଉଣା

ଆଜିର ମଣିଷ ସତେ ବିକଶିତ
ବିକାଶର ଦିଏ ନାରା
ଭୁଲି ଯାଏ କିଆଁ ଗାଁ ରୁ ଆରମ୍ଭ ଗାଁ ରେ ଯେ ଶେଷ
ତାର ଏ ବିକାଶ ଧାରା