ଅନ୍ଧକାର କରି ଦୁର
ଶେଷ ତୈଳ ବିନ୍ଦୁ ଥିବାଯାଏ ସିଏ
ଜଳୁଥାଏ ନିରନ୍ତର
ନ ଥାଏ କାମନା ପାଇବା ପାଇଁକି
କାହାଠାରୁ ସେ ପ୍ରଶଂସା
ନିଜେ ହୋଇ ତ୍ୟାଗ ହଟାଇ ଅନ୍ଧାର
ଦିଏ ଆଲୋକର ଆଶା
ଜଳିବାରେ ତାର ମିଳେ ଯେ ଆନନ୍ଦ
ନିଜ ପାଇଁ ଜଳେ ନାହିଁ
ଦିଏ ସେ ଆହ୍ବାନ ହୋଇ ତାର ସମ
ସଂସାରେ ବଞିବା ପାଇଁ
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
ଶିଶୁ
କଅଁଳ ବୟସ କୋମଳ ପାଦରେ ଗୁରୁଜନ ହାତ ଧରି ଦେଖେ ସେ ଦୂନିଆ ତା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚକ୍ଷୁରେ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଟିକି ହୃଦୟ ତା ଜାଣି ନ ପାରଇ ସୁଖ ଦୁଃଖ ବଡ ସାନ ତୂନି ଅଧରରେ...
No comments:
Post a Comment