ଜୀବନ ଲାଗେ ଜଞ୍ଜାଳ
ସମୟଟା ଆଜି ବଇରି ସାଜିଛି
ନିଜ ଲୋକ ହେଲେ କାଳ
କହି ପାରୁନାହିଁ ମୋ ମନର କଥା
ଭରଷା ଯେ ଆଉ ନାହିଁ
ଭରଷା ରେ ମୋର ଭରିଦେଲେ ବିଷ
ନିଜର ଥିଲେ ଯେ କେହି
ହୃଦୟ ଟା ମୋର ଭରିଛି କୋହରେ
ଶୁଣିବ କିଏ ଯେ ତାକୁ
ଜିଏ ଜଣେ ଥିଲା ସବୁ ଶୁଣୁଥିଲା
ଚାଲିଗଲା ସେ ଦୂରକୁ
ଭୟ ଆଉ ଦ୍ବନ୍ଦ ଭିତରେ ଆଜି ମୁଁ
ଏକା ଏକା ଚାଲେ ବାଟ
ଭବିଷ୍ୟତ ମୋର ଅଜଣା ଏଠି ଯେ
କାଲି ବି ଲାଗେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ
ଅଭିଯୋଗ ମୁଁ ଯେ କରିବି କାହାକୁ
କିଏ ଅଛି ହେବ ସାହା
ହେଲା ବୋଧଗମ୍ୟ ଏଇ ମୋ ଜନମ
ମରୂ ମରୁମରିଚିକା ଯାହା
ଅଭିଶପ୍ତ ଲାଗେ ଆଜି ଏ ଦୂନିଆ
ସବୁ ଏଠି ସ୍ବାର୍ଥପର
କାମ ସରିଗଲେ ସ୍ବାର୍ଥ ମିଳିଗଲେ
ନିଜର ହୋଇବେ ପର
No comments:
Post a Comment